Fasnacht in Schaan!!

Na een heeeeel lange tijd zonder bericht hier een ‘klein’ verhaaltje vanaf de berg. Hopelijk blijft internet nog even in de lucht want hij stribbelt een beetje tegen vandaag.
We hebben net een leuk weekend achter de rug, ze vieren net als in Nederland carnaval. Hier heeft het alleen als naam: Fasnacht!
In Nederland is het een bepaalde week dat alle steden carnaval vieren (correct me if i’m wrong) hier wordt de Fasnacht elk weekend in een andere ‘stad’ gevierd. Zo begon het naar mijn weten een paar weken geleden in Vaduz en op dit moment in geloof ik Triesen aan de beurt.
Afgelopen week was het de beurt aan Schaan, de grootste stad van Liechtenstein. Wij volleyballen in Schaan en vieren daarom, net als onze teamgenoten, daar Fasnacht! Onze club vbc Galina had het dorpshuis, sorry stadshuis, afgehuurd en had deze ingericht met allemaal tafels en stoelen. Denk hierbij aan de plaatjes van de Oktoberfesten, genoeg ruimte om te dansen dus (niet)! Verder waren er 4 barren ingericht en hier moesten wij à la Zaanstadkantine bardienst draaien. Lisanne haar ‘shift’ was van 19.00 tot 0.00 uur en de mijne was van 0.00 tot einde! Net als bij carnaval in Nederland is het de bedoeling om verkleed te gaan bij de Fasnacht. Het is een heel apart fenomeen om alle schuchtere Liechtensteiners één weekend helemaal los te zien gaan. Tevens had de stad Balzers besloten om allemaal als smurf te gaan, dus het stond blauw van de smurfen. Lisanne was samen met haar team gekleed in een XXL rode broek en een soort junglekleding. Deze kleding sloeg op een TV programma ‘Ich bin ein Star hol mir heraus’. Een soort Big Brother in de Australische jungle met foute Duitse B-sterren. Visualiseer het beeld Patty Brard in een junglepakje in Australie die een schapenoog moet opeten. Lisanne was gebombardeerd tot Matthieu, een 50er met een grijze haardos. Zelf had ik besloten om alles aan te trekken wat maar een beetje uit de band springt (dat doet het hier al snel) en zoals Danny vd O als zei: ‘Ow dan heb je genoeg’. Een combinatie van een strakke schaatsbroek met roze oorwarmers was het resultaat.
Het feest op zichzelf was heel gezellig alleen was de omzet niet helemaal optimaal. Wij begonnen namelijk al met opruimen rond een uur of 2 terwijl een uur of 4 was gepland. Verder was al het drinken voor leden van Galina gratis dus dan weet je wel waar het eindigt als je met drie mannen achter de bar staat. Mijn medebarmannen waren overigens als kale monnik en piloot!
Naast alle Duitse carnavalskrakers zoals ‘Jetzt geht ab’ (keer of 30 per avond), ‘Viva Colonia (op de melodie Viva Hollandia), ‘Komm hol dein lasso raus’ (zo vangen cowboys indianen) en ‘Ich flieg wie ein Flugmaschine’ (ook bekend als ‘en ik vlieg, vlieg, vlieg als een….’) is het hier een grote traditie dat elk dorp/stad een eigen carnavalsband heeft. Dat heet hier ‘Guggenmusik’! Ze spelen op zich heel goed hoor, alleen ze zien er een beetje apart uit. Ze spelen allemaal carnavalskrakers maar ze zien er allemaal uit als trollen, demonen en enge wezens. Het idee hierachter is mij een beetje onbekend, alleen ze schijnen het hele jaar bezig te zijn met hun kostuum.
Na een korte nacht mocht Lisanne de volgende dag weer aan de slag bij Sucka en ik mocht aan mijn tweede shift beginnen. Ik me dus weer in mijn ‘apenpakje’ gehesen en mij opgemaakt voor een zogenaamd ‘repairbiertje’ volgens mijn teamgenoot de kale monnik! Kom ik aan in Schaan is niemand meer verkleed van mijn teamgenoten. Allemaal enorm brak en er helemaal klaar mee. Een feestweekje Heemskerk zit er dus voor deze mensen niet in. De zondag stond dus alleen maar in het teken van zeuren, steunen en alles opruimen.
Na deze aparte ervaring moeten we het ook nog even hebben over het volleybal hier in Liechtenstein. Eigenlijk kunnen we hier vrij kort over zijn, we zijn allebei helaas gedegradeerd. Bij de dames was dit al een tijdje zeker maar nu zijn de heren vorige week ook officieel gedegradeerd. De dames hebben thuis nog een aantal leuke wedstrijd gespeeld waaronder een krap 3-2 verlies tegen Lugano die zich versterkt had met 2 grote Amerikanen. Deze Amerikanen werden de eerste twee sets vakkundig door Lisanne doodgelegd, helaas werd er met 3-2 verloren na een 2-0 voorsprong. Alleen voor de dames zelf voelde het als een overwinning en Lisanne werd in mijn ogen (ja ik kijk kritisch) terecht als woman of the match bestempeld.
Wij hebben genoeg kansen gehad om niet te degraderen maar we verliezen ongeveer alles met 3-2. Of we nou 2-0 voor staan of 0-2 achter, we krijgen het elke keer voor elkaar om met 3-2 te verliezen. Komt er ook nog bij dat ik in de uitwedstrijd tegen Kreuzlingen het nodig vond om in het putje van de paal te springen. Gevolg een dikke enkel en 2 weekjes rustig aan gedaan. Verder is er ook nog een teamgenoot opgestapt na een ruzie met de trainer wat natuurlijk allemaal niet meewerkt als je tegen degradatie vecht.
Aanstaande zaterdag hebben we allebei onze laatste wedstrijd en we merken gewoon dat we allebei naar het einde snakken en het Nederlandse volleybal een beetje boel missen. De openheid van de mensen in Nederland en sociale hebben we toch wel gemist.

Verder hebben wij enorm veel bezoek gehad de afgelopen weken wat ik natuurlijk niet onderbelicht kan laten.
Als eerste was daar de afvaardiging Baltus die vooral een goede indruk maakte op de rodelbaan. Het snelheidsrecord ‘relingvasthoudend naar beneden rodelen’ is met grote zekerheid verbroken. Verder hebben we alles kunnen laten zien van Liechtenstein en was het gewoon super dat jullie er waren, mijn lachspieren doen nog steeds pijn!
Nog voordat we het woord bijkomen konden uitspreken stond 2 dagen later de volgende verrassing voor de deur: Keesie Spil!! En dat was voor Frank ook echt een verrassing, want samen met Els en Edwin heb ik met Kees de verrassingstrip georganiseerd, zonder dat Frank er ook maar iets van door had! Jullie hadden zijn gezicht moeten zien op het moment dat Kees al ‘flippent’ de zaal in rende aan het eind van de heren training. ‘Ja hieeerrr, balletje op vijffff!!’ Frank helemaal verrast, en de Liechtensteinse mannen die geen krimp gaven en gewoon rustig uitlopen zonder de rare vent met zijn bivakmuts op ook maar een blik waardig te gunnen. Bijzonder volk blijft het :p
Met een lekker kebab-boxje en een poging tot verbeteren van het rodelrecord (jammerlijk mislukt, de Fam Baltus blijft aan kop!) hebben we Kees ook weer even het Liechtensteinse gevoel mee kunnen geven naar Nederland.
Toen volgde er even een weekje van rust, waarna we weer vol opgeladen waren voor het volgende bezoek: familie van Edwin en mijn moeder en zusje kwamen op bezoek! Gezellige drukte dus in huis, maar gelukkig hadden we inmiddels aardig routine in welke bezienswaardigheden we allemaal konden bezoeken. In die week was er weer wat sneeuw gevallen, dus er was weer volop sneeuwpret met sneeuwpoppen en sneeuwballen gevechten, dat laatste tot grote vreugde van Rosalien ;)
Ook voor de familie Adams/de Jong was het hoogtepunt toch wel het rodelen. En het moet gezegd worden: Roos bracht het er niet slecht vanaf! Gierend van de lach (ik geloof dat ze in Oostenrijk nog mee konden genieten van onze pret) stoof ze als een waanzinnige naar beneden, onder luide aanmoedigingen van haar moeder: ‘Niet te dicht bij de rand! Straks breek je je nek, doe nou rustig aan!!’ Gelukkig zijn we allemaal heelhuids thuisgekomen en na het aanschouwen van de uitwedstrijd tegen Therwil (ik zal jullie niet eens laten raden, gewoon 3-0 verlies) zat ook voor hen het bezoekje aan Liechtenstein erop.
Die zondag hadden we nog een thuiswedstrijd en ook die is niet zonder Nederlands bezoek voorbij gegaan. Sanne en Ronald (voor degenen die hen niet kennen, beachpartner van lies en phoenixteamlid) hadden na hun wintersport nog net wat genoeg energie over om een detour te maken via Schaan, dus na een gezellig lunch hebben die zowaar een setwinst kunnen aanschouwen van de dames! Hoezee!

Inmiddels zijn we weer bezoek vrij (na Sanne en Ronald kwam er ook nog een Frans gezin op bezoek) en genieten we nog van onze laatste weken Liechtenstein. Het is hier prachtig weer, hopelijk blijft dat nu ook zo. Helaas weet je het maar nooit hier en het zou zomaar kunnen dat er weer sneeuw valt binnenkort.
Zoals de meesten van jullie inmiddels wel weten zijn we van plan om het eerste weekend van april terug te keren naar Nederlandse bodem!
Komend weekend nog de laatste wedstrijd voor ons beiden, en dan kunnen we nog even genieten van de overige vrije tijd. Hopelijk kunnen we nog een keertje skiën, het zou toch van de zotte zijn als we hier 5 maanden gezeten hebben zonder te skiën!

Tot gauw!